<$BlogRSDUrl$>

Monday, May 10, 2004

Agressief en zwaar te verduren

Voor velen die in de charterluchtvaart werkzaam zijn, zijn er bepaalde bestemmingen waar je niet al te graag wil komen. Gisteren was ik op zo'n bestemming. Laat ik het zo zeggen, ik was op 2 van die bestemmingen.

Mijn dag begon eigenlijk heel relaxed. Echt een zondag, beetje uitgeslapen (nog een beetje brakjes van mijn Havana) en mijn reservedienst begon om 11 uur in de ochtend en zou tot 1700 duren, echter na een kwartier reserve staan werden de plannen veranderd.
Ik moest naar Arrecife en Fuerteventura. Op de MD11 (voor jullie info, 393 passagiers gaan er in) Half 2 melden en ik moest een nieuwe stewardess trainen op haar allereerste vlucht. Arm schaap. Gelijk een vlucht van 4 uur nog wat heen en dan nog naar Fuerteventura en dan nog 4 uur terug.

Heenvlucht was eigenlijk niet zo bijzonder, zonder hobbels en weinig kinderen de middelandse zee over richting Canarische Weilanden zoals het in de wandelgangen heet. Daar aangekomen begon het feest, passagiers van Arrecife (verder aangeduid als ACE) ingestapt die met ons meegingen naar Amsterdam. Gelijk een volle MD11. Toen nog in een kleine 20 minuten en ongeveer 600 kilometer per uur naar Fuerteventura (FUE), daar ging het feest in volle hevigheid verder. Slechts een kleine 100 kinderen waarvan er 17 jonger dan 2 waren, zaten aan boord samen met ooms, tantes, opa's, oma's, vaders, moeders, broertjes en zusjes. Het was net de TROS.

Uiteindelijk een half uur te vroeg geland op Schiphol waar menig kind weer slaapdronken op de luchthaven liep. De kneutertjes. Mijn nieuwe collega had zere voeten, niet gek na zo'n dag als deze. Half 2 melden en om kwart voor 3 's nachts afmelden. Toch een dag van bijna 14 uur. Petje af!

Het is nu alweer maandag en vandaag heb ik een dagje vrij. Morgen weer reserve, kijken wat er dan gaat gebeuren, welk eiland mag ik dan weer van het lijstje strepen?!


Saturday, May 08, 2004

Zaterdag 8 mei 2004

Misschien ken je het gevoel: wattenhoofd. Wat zeg je? Ja een wattenhoofd. Een heel bekend verschijnsel in de luchtvaart. Door de goede luchtvochtigheid in een vliegtuig afgegoten met een frisse saus van tijdsverschil die daarvoor geflambeerd is door een pittig iets genaamd, nacht overslaan.

De perfecte bereidingswijze voor een diepe, diepe slaap de avond van terugkomst. Maar wat is het dan verschrikkelijk erg om wakker te worden. Maar goed, het is weekend en ik heb een dagje vrij!!!

De markt was alweer bijna opgeruimd op het tijdstip dat ik, als diesellocomotief, eindelijk op gang was gekomen. De winkels in het centrum werden alweer leuk opgeruimd en het dagelijkse ritueel van vuilniszakken op straat zetten op het juiste tijdstip (op zaterdag is dat tussen 17.00 uur en 18.00 uur voor je info) was ook al begonnen. Gelukkig is Appie Hein nog geopend tot 20 uur. Dat scheelt alweer een hoop. Als je terugkomt van een longhaul (intercontinentale vlucht of nog beter ICA) is mijn koelkast leeg!!!

Laat de zondag maar komen, weer gezellig reservedienstje maken. Eens kijken of ik nodig ben!



Friday, May 07, 2004

Vrijdag 07 mei 2004

En daar zit je dan, na bijna 9 uur weer in de metalen tube gezeten te hebben vanuit Cuba. Met ruim 1000 kilometer per uur over de atlantische oceaan te knallen. Weer thuis.

Toch vreemd dat je na 9 uur vliegen weer in een compleet andere wereld bent. Een wereld waar niemand het licht in elkaars ogen schijnt te gunnen. Maar dat begint tegenwoordig al aan boord bij het instappen, alsof men vergeet waar men op vakantie of waar men voor zaken is geweest.

Raar volkje hoor die Europeanen.

Natuurlijk een bijna volle bak. Vier open stoelen in de voorcabine en achterin gewoon geen open stoel meer. En wat een relaxte mensen had ik weer. Waren ze zo maar elke vlucht, men was hartstikke blij van boord gegaan en daar gaat het toch om.

Als final thought voor vandaag nog even een foto vanuit mijn hotelkamer in Havana....
Was het leven overal maar zo relaxed...

This page is powered by Blogger. Isn't yours?